شب بدر" و بوسه ماه بر رخ زمین گذشت
دیشب و پریشب نه تنها رخ ماه تمام بود، بلکه برای بوسیدن زمین آنقدر به آن نزدیک شده بود که بعید نیست نیمه شب بوسه را ربوده و سپس رفته باشد.
گو شمع میارید در این جمع که امشب
در مجلس ما، ماه رخ دوست تمام است

مرغ آمین

امشب شب آرزوهاست آرزو میکنم که در این شبهای عزیز
مرغ آمین به سراغتان آیدو دعایی که بر لب دارید به اجابت ببرد

دلم می خواهد
و تکه نانی را در آسمان چنان متلاشی کنم
که هر ذرهاش در دهانی در دهانی فرود آید
دلم میخواهد و پاييز را از صحنهی فصول ببلعم
تا گل نفسی به راحتی . . . برآرد!

می خواهم که گرم باشم
می خواهم که چنان باشم که دستم همیشه دراز باشد برای دوستی ،
با همسایه صمیمانه دست دهم ،به راننده اتوبوس ، با مهر سلامی بدهم .
دست کودکی را گرفته از خیابان عبور دهم
.می خواهم گرم بمانم

شاید روزی شاید روزی قله محو و دود گرفته دماوند مهربان را بتوانی از خیلی دور ها هم ببینی شاید روزی پیچ های امین الدوله بر خواب هره ها بوی دوست را پرواز بدهندشاید روزی تک درخت باغچه کوچکمان همراه با برف و بادی که آن را نوازش می دهدگل یخ آشنا راکه سالهاست دریغ کرده است به بار بنشیند وبا بوی یگانه خود باغمان را حتی در زمستان با ما آشتی دهد

! ای میهن
آنچه برای تو می خواستم
! سعادت ابدی بود
آنچه برای تو می خواستم
پلی بود میان تو وبهشت
! پلی به کوتاهی ی همین دستهایم
آنچه برای تو می خواستم
زنبقهای بسیار در دشتهایت
و آبشارانی بلند بر کوههایت
چراغی بود در هر خانه ات
نانی در دهان هر کودکت
!و عشق بزرگ یگانگی در دل هر مرد و زنت

پائيز در پای آب
می زَنَم بر در که مهمان آمدم
من ز پاییزی گریزان آمدم
باز کن در را غریبی رانده ام
نازنین! پیش ات پریشان آمدم
برگَکی هستم جدا افتاده ای
دربدر افتان وُ خیزان آمدم
از عذابِ ظلم وُ بیدادِ تگرگ
در گریز از باد وُ باران آمدم

طوطی خاموش

ای دختر زیبا که امید دل مایی
قربان تو این گونه خموشانه چرایی
ای طوطی خاموش به جانم مزن آتش
جان می دهمت تا به سخن لب بگشایی
غمگین مشو ای بلبل از نغمه فتاده
آن روز بر اید که به هر گل بسرایی
این گونه ملالت مگزین چهره برافروز
تا در بر هر اینه خود را بنمایی
لبخند بزن فصل خزان می رود از باغ
پژمرده مباش این همه آخر گل مایی

من رؤیایی دارم،

من رؤیایی دارم، رؤیای خوشبختی
رؤیای دنیایی بینفرت و سختی
بیترسِ سرنیزه، بیوحشتِ باطوم
هر آدمی شاد و هر ظالمی محکوم
دنیایی که توش پول اربابِ مردم نیست
قحطیِ لبخند و ایمان و گندم نیست
رؤیای من اینه: دنیای بیکینه

تنهائی جای پایش را عمیق تر
و ماندن در این غربت لحظه های غرق در مرداب را شدت بخشیده
مانند شاخه ای خشک شکننده
و چون عمر یک حباب
لحظه های شیرین، کوتاه
کوره راه خوشبختی، تاریک و متروک
زمان در تسخیر پائیز
و من همچنان در انتظار بهار

روز ناگزیر
ای روزهای خوب که در راهید!
ای جاده های گمشده در مه !
ای روزهای سخت ادامه !
از پشت لحظه ها به در آیید !
ای روز آفتابی !
ای مثل چشم های خدا آبی !
ای روز آمدن !
ای مثل روز ، آمدنت روشن !
این روزها که می گذرد ، هر روز
در انتظار آمدنت هستم !

پاییزنرم نرمک باد بر روی درختان می وزدراز اندوه شقایق های سرخنم نمک در روح صحراهای دوردر طلوع صبحگاهان می خزدیک چکاوک در عبور ابرهادر سیاهی ها میان بیشه هابا خودش می گوید آیا آه کیستپشت راز رنگهاقهوه ای ها ، سرخهااین طلایی ها که سر بر می کشنداز رگ و روح لطیف برگها